Boules de Berlin

Mijn excuses voor deze laattijdige bijdrage, maar gisteravond had ik tijd gemaakt voor Toast Kannibaal, het wedervaren in de niet-ontwikkelde wereld van enkele ontwikkelde Vlaamse gezinnen. En mag ik eens een voorspelling doen? Volgend jaar zien we Capiringi en stamgenoten weer op de buis, deze keer als niet-ontwikkelde Afrikanen in onze over-ontwikkelde Vlaamse omgeving. Bij bakker Bierkens, Boules...

De serie zal geen succes kennen, maar om de slabakkende kijkcijfers op te krikken, worden de families Bierkens en Beernaerts geslachtofferd voor 2 kijkcijferkanonnen, de Pfaffs en de Planckaerts. De Taberma-stam wordt gehuisvest in Brasschaat, waar alras enkele plotwendingen zich voordoen. Der Jean-Marie communiceert probleemloos met zijn gasten want: "Da taaltje trekt goe op Duits". Incontinente doberman Angie eindigt in een onbewaakt moment als delicatesse op de barbeque. Drie Taberma moeten naar het ziekenhuis voor een chloorvergifting (water dient nu eenmaal toch om op te drinken...). Bompa leert zijn gasten Maes drinken (of een ander biermerk als het de sponsor belieft), de Afrikaanse gewaden worden ingeruild voor een hemdje met Bodysol op de kraag. En de Pfaffs zien hun kassa rinkelen. Ondertussen amuseren de Planckaerts zich te pletter met hun Himba gezelschap. Volgens vader Eddy zijn dat nog echte natuurmensen, waar zijn kinderen iets van kunnen leren. Prompt laat dochter Stefanie, die inmiddels al voor de eerste maal moeder geworden is, zich opnieuw bezwangeren door Capiringi. Eddy vindt dat hij zich geen betere schoonzoon kan dromen. Plannen om de Himba te leren fietsen worden gedwarsboomd door het productiehuis van "Allez, Allez, Zimbabwe", die hierin een inbreuk van het copyright zien.

Ik hoop dat dit stukje pure fictie is, maar mijn kleine teen zegt dat de woorden Himba en Taberma teveel kijkers gelokt hebben in de voorbije weken om voorgoed in de vertrouwde Afrikaanse anonimiteit te mogen verdwijnen.

Nomen est omen

Toen in de voorbije week plotsklaps witte rook opsteeg uit de verbrandingsoven van de Sixtijnse Kapel in Rome, had ik het genoegen om deze gebeurtenis live op de VRT mee te mogen maken. Het genoegen slaat dan vooral op de simultaanvertaling van de reporter van dienst. Ik geef toe, klassiek Latijn is niet echt een taal die veel in de ommegang gesproken wordt, maar ik had iets in de mot dat er toch iets niet klopte bij de vertaling van "...qui sibi nomen imposuit Benedicti Decimi Sexti." . De correcte vetaling is: hij die de naam tot zich genomen heeft van Benedictus de zestiende. Of zoiets, maar zeker niet: "...zijn naam is Decimus de zesde". Enfin, de samensteller van het blooper-jaaroverzicht heeft alvast nieuwe munitie.

Auto-blues

Is het omdat de Chinezen plots herontdekt hebben dat de Japanse medemensen hen in de geschiedenis niet altijd proper bejegend hebben? Is het uit solidariteit met de klungende GM managers? Of is 13 jaar echt een leeftijd waarin alles misloopt? Feit is dat mijn trouwe Japanse vierwieler me in de voorbije weken voortdurend in de steek laat. Ik verlang niet veel van een auto, hij moet er niet blits uitzien, geen sportieve wereldprestaties leveren, zelfs niet proper zijn. Maar ik verlang 1 ding: vanaf het moment dat ik de sleutel omdraai in het stopcontact moet hij gehoorzamen. En daar knelt het schoentje. Vorige week: weerbarstige rempomp die niet wil lossen. Resultaat: rubbergeur, warmlopende band, en uiteindelijk pitstop en vervanging. Vandaag: een uitlaat die nog meer lawaai maakt dan het gemiddelde Keniaanse vrachtvliegtuig dat op de Oostendse luchthaven landt. En die bij nader inzien ergens halfweg tussen de carroserie en het wegdek hangt te bengelen. Terug naar de pits. En deze week oergezond te voet naar het werk. Maar 't is goed voor de conditie, i guess.

Coupling

Ofwel de reden voor mij om dit weekend even De Standaard in de krantenwinkel te halen. In ruil voor een bonnetje uit de krant en 30 euri kreeg je in een boekhandel namelijk 3 DVD's met de fantastische BBC-serie. Zo'n promo-acties zijn altijd een succes hier te lande, omdat Vlamingen nu éénmaal extreem vatbaar zijn voor 'couponing' en cadeautjes. Heeft een marketingprof mij vroeger eens voorgehouden althans. Enfin, de DVD's bekijk ik eens als ik tijd heb, in de juiste stemming ben en erin slaag om het beeld van mijn laptop op mijn tv te krijgen. De kennismaking met De Standaard viel alvast mee, aangename weekendlectuur. Maar ik blijf voorlopig toch bij de combinatie van de ernstige Tijd met het lichtvoetige Nieuwsblad denk ik.

PS: aan de bezoeker uit het domein EO, Hilversum, Nederland, die door middel van de zoekterm "hand van God op aarde" Googlesgewijs op mijn log terechtkwam: de vorige post is grappig bedoeld hoor, hoewel u waarschijnlijk op de foto een ander lichaamsdeel zag dan u verwacht had. Geniet ervan!

De gekke gokker

De paus is dood, leve de paus. Of doe eens een gokje op de naam van de nieuwe hand van God op aarde. Eerwaarde Tettamanzi is favouriet. Zijn belangrijkste programmapunt is: blote tetten.

Zondags...rust?

De onzalige inkorting van de nacht omwille van het zomeruur werd vorige nacht niet op applaus onthaald ten huize zondagsblogger. De favouriete basketploeg moest zaterdagavond weer eens het onderspit delven tegen de eeuwige rivaal. Dit zorgde al niet onmiddellijk voor een slaapvriendelijk klimaat. Bovendien besliste de lokale afvaardiging van God om klokke 9u15 (lees 8u15 biologische klok) gedurende één kwartier zijn digitale kerkklokken te onderwerpen aan een test van het maximaal haalbare volume. Prompt hierin gevolgd door een doe-het-zelf buur die de hobby beoefent van het hout versnijden door middel van een cirkelzaag. En blijkbaar had meneer daar heden ochtend veel zin in want de industriële geluidsoverlast hield de rest van de ochtend aan. Mijn zondagshumeur is om zeep. En de wereld ook overigens, want voor het eerst in mijn leven hoorde ik in het één uur nieuws geen 'bedankt voor de bloemen' (dat daar meestal nog aan toegevoegd werd 'uit Nederland' wil ik eventjes door de vingers zien.